>>Wie waardeert nog de echte aandeelhouder?

Wie waardeert nog de echte aandeelhouder?

22-09-2015

Wie waardeert nog de echte aandeelhouder?

Dat Spa de beurs verlaat om te kunnen investeren, voorspelt het verpieteren van de beurs in de huidige vorm. Artikel uit het FD d.d. 22 september 2015 (van Floris Hurts).

Het stond er echt: De producent van Spa-water wil de beurs verlaten om fors te kunnen investeren in nieuwe producten en markten (FD 15 september). Wat krijgen we nu? Was de toegang tot kapitaal om te kunnen investeren juist niet een van de belangrijkste bestaansredenen van de beurs? De toelichting in het artikel over Spa maakt in één zin duidelijk welke krachten de beurzen overheersen. Spadel is bang op de beurs afgestraft te worden als deze investeringen op de korte termijn ten koste gaan van de winst. Veel directer kun je niet zijn over de dominante oriëntatie van beursbeleggers — en dus ook van beursgenoteerde ondernemingen: bij hen is de lange termijn niet (meer) in goede handen.

De overwegingen van Spadel zouden tot grote onrust moeten leiden bij degenen die verantwoordelijk zijn voor het functioneren en de toekomst van de beurs. Maar dat zal wel niet. Want: wat is hier nieuw aan? De kwartaalpraktijk heeft de langetermijntheorie allang naar de prullenmand verwezen. Alleen komt het schaduweffect daarvan zelden zo naar voren als hier. Toch zijn de consequenties vergaand. Ten eerste omdat vroeg of laat zal blijken dat veel beursgenoteerde bedrijven zichzelf hebben uitgehold om kortetermijnresultaten vol te houden en niet meer in staat zijn tot fundamentele investeringen wanneer nieuwe businessmodellen nodig zijn. Denk bijvoorbeeld aan de banken en de opkomende mobiele betaalplatforms.

Ten tweede omdat bedrijven die zich wel willen richten naar de langere termijn hun heil blijkbaar niet meer op de beurs zoeken. Dit voorspelt niet alleen het verpieteren van de beurs in zijn huidige vorm, maar ook een mooie toekomst voor alternatieve financieringsvormen als private equity en crowdfunding. Maar die zijn nu nog vrij ondoorzichtig en weinig gereguleerd en de vraag is hoe langetermijngericht zij zijn. Of beter: wie wel en wie niet. Voor enkele echte insiders is dat misschien duidelijk, maar de kans is reëel dat (nieuwe) ondernemers op zoek naar investeringskapitaal voor de langere termijn ook met dergelijke partners een sprintpaard van Troje in huis halen. Om dit op te lossen is een nieuwe marktordening voor kapitaalverschaffers nodig. En ook een nieuw soort ‘aandeelhoudersmarketing’. Het gaat in de toekomst niet meer uitsluitend om het vinden van kapitaal (dat is immers zo schaars niet meer), maar ook om het aantrekken van de júíste kapitaalverschaffers: mensen en instituten die allereerst bereid zijn zich voor lange tijd te verbinden aan een organisatie en zijn toekomstvisie, en op basis daarvan bereid zijn tot investeren.

Dat moeten investeerders zijn die accepteren dat het rendement op hun investeringen niet elk kwartaal klinkend zal zijn. Het lijdt geen twijfel dat zulke investeerders er zijn. Maar hoe vind en bereik je ze? En wat zou zulke kapitaalverschaffers motiveren tot deelnemen? Als dat geen koerswinst of dividend op korte termijn is, zal het moeten komen van andere resultaten waaraan zij waarde hechten en waarop zij trots kunnen zijn. Het nieuwe aandachtsgebied voor bestuurders en strategen wordt dan ook het expliciteren en meetbaar maken van andere dimensies van toegevoegde waarde die de onderneming creëert en die verbinden aan de langetermijnbelangen van óók de financiële stakeholders.

Wie pakt die handschoen op? Gaat de beurs zelf — nog net op tijd — innoveren? Ontwikkelen banken een nieuwe rol? Schept het Holland Financial Centre toch nog nieuwe ruimte? Gaat DNB vooruitdenken en faciliteren? Of breekt een start-up uit onverwachte hoek door?

Floris Hurts is dienstenmarketing­expert en auteur van De Onmisbaarheidsfactor en De Business Compositie.

 

Invouwen